Gedurende de bijeenkomsten waarop AA-leden hun alcoholprobleem bespraken en elkaar hielpen nuchter te blijven, steunden de vrouwen elkaar door over hun eigen moeilijkheden te vertellen. Soms dienden de bijeenkomsten voornamelijk om elkaar te troosten. Al spoedig beseften de familieleden dat ook zij de beginselen waarmee hun echtgenoten hun nuchterheid bereikten, konden gebruiken, want door hun betrokkenheid bij het probleem van het alcoholisme hadden zij evengoed hulp nodig.

Zij begonnen in te zien dat het wel eens nodig zou kunnen zijn dat zij hun eigen denken, handelen en houding veranderden. Zij begrepen dat ze daar veel aan konden doen door zichzelf en elkaar te helpen. Zo begon de gemeenschap die “Al-Anon” zou worden, gestalte te krijgen. Uit die groepen ontstonden weer groepen, zodat Al-Anon nu overal ter wereld haar werk doet. In 1948 waren er al 87 personen en groepen die AA hadden gevraagd om in hun adressenbestand te worden opgenomen.

Maar AA was er alleen om alcoholisten te helpen nuchter te worden en daarom moest deze prille gemeenschap trachten een eigen identiteit te verwerven. Er werd een Comité opgericht dat bestond uit verwanten van AA-leden uit New York en omgeving; in het begin gebruikten zij het huis van één van de comitéleden als basis voor hun activiteiten: later kregen zij een eigen kantoor. Het Comité verstrekte inlichtingen, stelde een brochure over Al-Anon samen en stelde een lijst op van alle groepen waarvan het bestaan bekend was. Na een enquête onder deze groepen werd de naam Al-Anon Family Groups aangenomen. De Twaalf Stappen van AA (aangepast) werden aanvaard als de beginselen die de Al-Anonleden trachten te volgen. Dankzij artikelen in tijdschriften begon het publiek meer aandacht te krijgen voor de beweging van Al-Anon Family Groups. Verzoeken om inlichtingen en hulp van nieuwe groepen stroomden binnen en vele vrijwilligers boden hun diensten aan.

De eerste bijeenkomst voor tieners werd gestort in 1956 te Pasadena, Californië door de 17-jarige Robert omdat hij zijn eigen ervaringen wilde delen met andere tieners die opgroeiden met een alcoholistische ouder. Voorheen namen tieners gewoon deel aan de Al-Anon bijeenkomsten. Robert merkte echter dat hij behoefte had om zijn specifieke problemen te delen met leeftijdsgenoten en worstelde met het gevoel dat volwassenen hen niet zouden begrijpen. In 1957 werden de bijeenkomsten officieel erkend en omgedoopt tot Alateen, een onderdeel van de Al-Anon Familiegroepen. Het groeide uit tot een wereldwijde zelfhulporganisatie voor jongeren die worstelen met de gevolgen van het drankmisbruik in hun omgeving. In Vlaanderen ging de eerste Alateen bijeenkomst van start in 1970.